ฆาตกบรรพต กับบันทึกเรื่องเล่าของ"สระบุรี"
วิชิต วงศ์พานิช......เรื่อง
// ภูษา สนศิริ......ภาพ

เมื่อครั้งผมเขียนเรื่องของจิตรกรรมฝาผนังวัดจันทบุรีที่ตำบลเมืองเก่าอำเภอเสาไห้นั้นผมได้ไปขอคำปรึกษาจากอาจารย์ พิเนตร น้อยพุทธาที่บ้านยางอาจารย์พิเนตรได้ให้หนังสือมาเล่มหนึ่งเป็นหนังสือ"ที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพพระครูโกศลวิหารกิจ " อดีตเจ้าอาวาสวัดสมุหประดิษฐาราม อำเภอเสาไห้ หนังสือเล่มนี้บรรจุด้วยเนื้อหาสระของเมืองสระบุรี นับตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์เรื่อยมาถึงยุคทวารวดี สมัยกรุงศรีอยุธยา จนกระทั่งมาถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ซึ่งทั้งหมดนี้อาจารย์พิเนตรได้นำเนื้อหาสาระของเมืองสระบุรี นับตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์เรื่อยมาถึงยุคทวารวดีสมัยกรุงศรีอยุธยา จนกระทั่งมาถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ซึ่งทั้งหมดนี้อาจารย์พิเนตรได้นำเนื้อหาบางส่วนจากหนังสือ " วัฒนธรรมพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์ และ ภูมิปัญญาท้องถิ่น " ซึ่งเป็นหนังสือที่ทางจังหวัดสระบุรีได้จัดทำขึ้นเพื่อนำทูลเกล้าฯ ถวายแด่ในหลวง เนื่องในวโรกาสที่ทรงเจริญพระชนมายุครบ 6 รอบ มาขยายเนื้อความเพื่อพิมพ์แจกในงานพระราชทานเพลิงศพดังกล่าว ผมจึงได้ขออนุญาตอาจารย์พิเนตรเพื่อนำมาถ่ายทอดต่อไปอีกทอดหนึ่งให้แพร่หลายมากยิ่งขึ้นและนี่เองทำให้ผมกับ "โต้ง" ช่างภาพต้องพากันเดินขึ้นวัดอีกครั้งหนึ่ง โดยครั้งนี้เป็นวัดพระพุทธฉาย บนยอดเขาลม ที่ตำบลหนองปลาไหล อำเภอเมือง จังหวัดสระบุรี

วันที่ผม 2 คนไปนั้นได้มีโอกาสพบกับเจ้าอาวาสวัดพระพุทธฉาย คือ พระมหาประดิษฐ์ ฐิตเมโธ อายุ 43 ปี และเป็นเจ้าอาวาสที่วัดนี้ย่างเข้าปีที่ 9 แล้ว เมื่อผมแจ้งความประสงค์ให้ทราบท่านก็ได้ให้ความเมตตาพาทีมงาน " เก็บเรื่องมาเล่า" เดินขึ้นบันไดขึ้นไปบนเชิงผาด้วยตัวของท่านเองพร้มทั้งอำนวยความสะดวกให้ "โต้ง" ในการบันทึกภาพโดยท่านใช้เทคนิคง่าย ๆ ทำให้ภาพเก่าแก่เหล่านี้ออกมาดูชัดเจนดีกว่าเดิม

ภาพเหล่านี้เองที่อาจารย์พิเนตรเล่าผ่านหนังสือว่าเป็นภาพเขียนของมนูษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ มีภาพเขียนอยู่หลายภาพ บางภาพก็เลือนลางไปตามกาลเวลา บางภาพก็ยังดูชัดเจนดี เช่น ภาพที่ "โต้ง" บันทึกภาพมาให้ดูกัน เช่น ภาพของไก่กับต้นข้าว เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีภาพเขียนสีแดงรูปมือ แต่ดูได้ไม่ชัดเจน ยังมีภาพอีกลายภาพที่เขียนขึ้นโดยมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ น่าเสียดายว่าด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ชาวบ้านบางคนได้ใช้เชิงผาตรงที่มีภาพเขียนเหล่านี้ตั้งโกศบรรจุกระดูกของบรรพบุรุษ บ้างก็ใช้เป็นเป็นที่เผาขยะท่านเจ้าอาวาสเล่าว่าได้ใช้ความพยายามให้ชาวบ้านเคลื่อนย้ายโกศไปตั้งไว้ที่อื่นแทนซึ่งก็ได้รับความ
ร่วมมือเป็นอย่างดีจนกระทั่งเหลืออีกเพียง 1 โกศในปัจจุบันซึ่งเจ้าอาวาสท่านยังถนอมน้ำใจกันอยู่ คาดว่าอีกไม่นานทุกอย่างคงคืนสภาพของเดิมได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

นอกจากภาพเขียนยุคก่นอประวัติศาสตร์แล้ว ยังมีของสำคัญที่ทรงคุณค่าทางประวัติศาสตร์ นั่นคือ ลายพระปรมาภิไธยย่อของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5 ) ซึ่งพระองค์ท่านได้ทรงจารึกไว้เมื่อคราวที่พระองค์เสด็จมาที่วัดพระพุทธฉายเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ร.ศ.115 ที่สำคัญอีกอย่างก็คือ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภมิพลอดุลยเดชฯพร้อมด้วยสมเด็จพระราชินีและสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าหญิงจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ก็ได้ทรงจารึกพระนามของทั้ง 3 พระองค์ไว้ที่เชิงผาแห่งนี้เช่นกันเมื่อครวเสด็จมาที่วัดพระพุทธฉายเมื่อวันที่ 3 พฤศจิการยน 2516 ซึ่งในวันนั้นผมเองก็ได้ไปร่วมรับเสด็จอย่างใกล้ชิดมากที่สุดในชีวิตพร้อมกับเจ้าหน้าที่รพ.สระบุรีอีกหลายคนด้วยกัน